Sizi suçlamak gbi bi amacım yok,yapmam bunu..
28 Nisan Resimli, olmayacak bursa konseri
Konserden önceki en sağlam uykunuzu almak üzere,okuduğunuz kitabı bırakıp kanepeye kıvrılıyorsunuz. Üzerinize ufacık bir battaniye kapıp, "her şey tamam, biletler hazır, baba ikna edildi, mükemmel olacak" kafasıyla muhteşem bi uykuya dalıyorsunuz. O da ne, tam rüyanızda konserde hayvan gibi eğlenirken, rahatsız edici bir telefon sesiyle çınlıyor kulaklarınız. Ekranda konsere gitmeyi planladığınız ve bir sürü hayallerinizin olduğu arkadaşınızın ismini görüyorsunuz. Uykulu uykulu hiçbişey düşünecek haliniz bile yok. Telefon açılıyor, “haberi aldın mı?” “N’oldu” sesinden sonra gelen ses ise şok edici bir etki bırakıyor üzerinizde. “Konser.. iptal”
Ve bundan sonra herşeyi yıkmış bir şekilde kapanıyor telefon.
Olduğum yerde yarı baygın bir halde sessizce ağlamaya başlıyorum, 2 dakika sonra kendime gelip bilgisayara koştuğumu farkediyorum ,içimde hala bir umut yatıyor. “belki ciddi değildir”
Sendeleyerek koştuktan sonra bilgisayarı açıyorum, resmi sayfada yazıyı görüyorum, ve o an hayallerimle birlikte bende yıkılıyorum..
Çevremdekilere “ iyiyim ya, bidaha gelirler zaten bosver” falanda diyecek halim yok, ilk gördüğüm elemanın omzunda hönkürerek ağlayacağım gibi..
Ondan önce telefon edip Resimliye çok pardon ama; sövmek gibi de bir istek var içimde tabii.
Tekrar gelin, unutmam, ama mutlu olurum
seviliyorsunuz. haddinden çok daha fazla.
Fati
